Ben ne öğrendiysem evde öğrendim!

0

Screen Shot 2016-02-04 at 1.37.21 PM

Sürekli olarak “Etkili Anne Baba Eğitimi”, “Ana Baba Okulu “, ”Anne Eğitim Programı”, “Baba Eğitim Programı“ konularında seminerler verildiğini duyuyoruz. Ne oldu da bu seminerler bu kadar yaygınlaştı? Ana babalar giderek bilemez mi oldular? Çocuklar ortalıklara düştü de kimse onlarla ilgilenmiyor mu? Tam tersi, anne ve babalar çocuk üzerindeki etkinliklerinin farkına vardılar. Kendilerini ne kadar iyi tanırlarsa, çocuklarını da o kadar iyi tanıyacaklarının bilincine vardılar. Yarının büyükleri olan çocuklarının salt doktor, mühendis değil, “önce insan” olmalarının önemini kavradılar. Çocuklarını anlamak için kendilerini anlamaya çalışıyorlar.

Evlere göz atalım mı biraz?

Kız ve erkek çocuklar, cinsiyetlerinin ayırdına aile içinde varırlar. Büyürken erkek çocuğuna “göster amcana pipini” demesine rağmen kız çocuğunu “ört eteğini, ayıp “ diye büyüten ailede yetişen iki ferdin, cinsellik konusunda gelecekte nasıl duyarlı olacaklarını açıklamama gerek var mı? Abi kardeş ilişkilerinde, kardeş haklı bile olsa “ olsun, o senin abin” dendiğinde abi kendinden küçükleri ezmeyi, kardeş de büyüklerin önünde haklı olsa bile susmayı aileden öğrenmez mi?
Kapı çalındığı zaman evde olan baba içerideki odaya geçerek “sorarlarsa ben evde yokum” deyince, çocuk yalanı öğrenmez mi?
Akşam sofranın başına oturunca günün sohbet konuları arasında komşular hakkında söylenen sözler, dinleyen çocukların büyüyünce dedikoducu olmalarını açıklamaz mı? Baba eve geldiği zaman evde hiç ses çıkarılmazsa ve baba evde hep yorgun ve asık suratlı olursa, erkek çocuk bundan, ileride karısına yardımcı olmayı mı yoksa bağırdı mı günü kurtarmayı mı öğrenir?
Çağımız bilişim çağı. Bence bu doğru da, çağımız ayrıca iletişim çağı. Artık salt bilgiyi edinmenin yetmediği, duygusal zekamızın da devrede olduğu zamanlara geldik. Şimdi bağırıp çağıranlara “sert insan” yerine “kendini bilmez“ deniliyor. “Kendini bilmez” çok anlamlı iki sözcüktür. Çocuk kendini ailesinin yanında bilir. “Bil” deyince bilmez tabii. Örnek olmak gerek, sabır gerek, iletişim becerilerini bilmek gerek, kısaca çocuğun kendisini bilmesi için ana babanın kendini bilmesi gerek.

Çocuk doğduğu zaman temel ihtiyaçlarının karşılanması gerekir. Tabii ki bu bebeğin büyümesi için şarttır. Ama “önce besleyelim de, sonra da eğitiriz, daha erken“ dediniz mi olmadı. Ana karnında 3 aylıktan itibaren dış sesleri fark eden birinin eğitimi sonraya bırakılamayacak kadar ciddi bir iştir. Çocuğumuzu büyütmekten, eğitmekten, yetiştirmekten önce anne ve baba olarak evliliğimize bakmalıyız. Göz atmalıyız demedim. Derinlemesine bakmalıyız. Farklı kültürlerden, ailelerden, okullardan, çalışma hayatlarından gelen iki insanın, anne ve baba olmadan önce birbirlerini bilmeleri gerekir. Değerler konusunda her iki tarafın da algılarının aynı olması iyi olur. “Yasaklar bir kere delinmekle bir şey olmaz” diyen baba ile bunun yanlışlığını savunan anne, önce ikilemlerden kurtulmalıdırlar. Çünkü çocuk sevgiyi, kabulü, nefreti, değeri, değersizliği ailesinden öğrenir.

Çocuğunuz,

  • bağrınıza bastığınız zaman birini sevince sarılması gerektiğini,
  • ağladığında sorununu paylaştığınız zaman empati kurmayı,
  • ödevlerini kendisi yaptığı zaman sorumluluğu,
  • her oyunda kazanmadığı zaman kaybedebileceğini,
  • onu dinlediğiniz zaman dinlemeyi,
  • şiddet uygulanırsa değersizliği,
  • öz bakımını sürekli siz yaparsanız beceriksiz olduğunu

öğrenir. Bu sıralanan değerleri vermek kolay gibi görülse de, bir disiplini gerektirir. Bazı anne ve babalar kendi çocukluklarında göremedikleri ilgi ve sevgiyi çocuklarına fazlası ile vermek isterler. Kendilerine alınmamış oyuncakların hepsini çocuklarının odalarına yığarlar. Çocuklarının kurdukları tüm ilişkileri kontrol etmeye çalışırlar. Çocukları tatminsiz ve mutsuz olunca da şaşırırlar.
Ben, yüksek sesle konuşmamayı, dişlerimi fırçalamayı, hızlı yemek yemeyi, önce “peki” deyip sonra bildiğim gibi yapmayı, kimsenin eşyasını izinsiz kullanmamayı, başkalarının ağzından çıkan sakızı çiğnememeyi, kendi işimi kendim görmeyi, misafirlikte terbiyeli oturmayı, şapka ile masaya oturmamayı, burnumu karıştırmamayı, züccaciyeci dükkanına girince elime koluma sahip olmayı, ailemden öğrendim. Yaaa…

 

Share.

About Author

Leave A Reply